Alle tuchtzaken

Tucht op Vrijdag · 55

Er was over gesproken. Toch ging het mis.

Beroepscode als naslagwerk (PDF)

De echtgenoot van de jeugdprofessional, met wie zij het gezinshuis runt, meldt bij de stichting dat hij seksueel grensoverschrijdend contact heeft gezien tussen haar en een minderjarige cliënt. “Op videobeelden is te zien dat zij (tong)zoenen en sensueel dansen met elkaar.” De jongen, vijftien jaar, wordt per direct elders geplaatst.

In een gezinshuis met zeven jongens tussen de 12 en 18 jaar was dit onderwerp eerder aan de orde geweest. De hoofdbehandelaar had als zorg benoemd “dat dit bij één van de jongens tot verwarring zou kunnen leiden waardoor gevoelens van verliefdheid zouden kunnen ontstaan”. De jeugdprofessional en haar echtgenoot “hebben hierop gereflecteerd en waren ervan overtuigd dat zij deze grenzen op een goede manier zouden bewaken”. Ook met de gedragsdeskundige was afstand-nabijheid vrijwel altijd onderwerp van gesprek.

Meerdere artikelen worden geschonden:

Artikel 1 (A), de jeugdige cliënt tot zijn recht laten komen

Artikel 4 (D), bevorderen van het vertrouwen in de jeugdhulp

Artikel 5 (E), respect

Artikel 6 (H), macht en afhankelijkheid

Seksueel grensoverschrijdend gedrag jegens een cliënt is volgens het College onder alle omstandigheden in strijd met het belang van die cliënt. Dat het gaat om een aan haar zorg toevertrouwde kwetsbare minderjarige maakt het “zo mogelijk nog kwalijker”.

De klacht is gegrond. De ernst van het gedrag weegt zwaar: doorhaling in het SKJ-register met ontzegging van het recht van inschrijving, de zwaarste maatregel. Ook dat zij geen verweer voerde en niet verscheen speelde mee: het College vond haar “niet toetsbaar” en kon het risico op herhaling niet inschatten.

Het College beveelt aan om afstand, nabijheid, afhankelijkheid, overleg met collega's en intervisie nadrukkelijk te agenderen in de leerlijn, voor werkgevers én professionals.

Precies dat gebeurde hier al. Een gesprek voeren is niet hetzelfde als een risico ondervangen.

Wat mij bijblijft, is die ene zin: zij waren ervan overtuigd dat zij deze grenzen op een goede manier zouden bewaken.

Er was een signaal. Er is over gesproken. Er is gereflecteerd. En toch gebeurde dit.

De overtuiging dat de grens goed bewaakt wordt, kan zelf een risico worden. Die overtuiging kan de alertheid verminderen. Het gesprek eindigt dan bij geruststelling, terwijl concrete afspraken en onafhankelijke toetsing uitblijven.

Daarmee is dit niet alleen een zaak over één professional. Wat doet een organisatie met een uitgesproken zorg? Wordt die opgevolgd en vertaald naar handelen, of verdampt die zodra iemand overtuigend zegt dat het goed zit?

Zelfinschatting van iemand die zelf in de situatie staat, is geen borging. Een risico vraagt om maatregelen: de professionele relatie aanpassen, overleg organiseren, grenzen expliciteren en blijven toetsen of die afspraken in de praktijk werken.

Waaraan merk jij dat een gesprek over afstand en nabijheid echt iets in je werk heeft veranderd en niet alleen heeft gerustgesteld?

Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.