Deze week een uitspraak die laat zien hoe twee dingen door elkaar kunnen lopen: een professional die het werk niet meer overzag én keuzes die daarna werden gemaakt uit persoonlijk materieel belang.
Wat gebeurde er?
Een ambulant jeugdprofessional verleende langere tijd veel minder hulp dan was afgesproken. Afspraken werden afgezegd met verzonnen excuses. In de dossiers verschenen rapportages over gesprekken en interventies die nooit hadden plaatsgevonden. Niet-gewerkte uren en kilometers werden gedeclareerd.
Beroepscode
Het College oordeelde dat meerdere artikelen zijn geschonden:
Artikel 1 – Mensen tot hun recht laten komen. Kinderen en gezinnen kregen niet de geïndiceerde hulp
Artikel 2 – Deskundige beroepsuitoefening. Wie de grens van de eigen deskundigheid bereikt, vraagt steun of verwijst door.
Artikel 4 – Bevorderen van vertrouwen in het beroep. Door de schijn op te houden dat zorg was verleend, werd het vertrouwen in de beroepsgroep ernstig geschaad.
Artikel 6 – Macht en afhankelijkheid. De professionele relatie werd gebruikt voor persoonlijk materieel belang.
Artikel 15 – Verslaglegging en dossiervorming. De rapportages beschreven hulp die nooit was verleend.
Artikel 23 – Professionele autonomie. Autonomie betekent ook verantwoordelijkheid nemen wanneer je merkt dat je het werk niet meer verantwoord kunt uitvoeren.
Maatregel
Alle klachtonderdelen gegrond. Voorwaardelijke schorsing van één jaar, te voorkomen met een supervisietraject.
Wat kan je hiervan leren?
Iedere professional kan een punt bereiken waarop het werk meer vraagt dan hij of zij aankan. Dat herkennen en bespreekbaar maken is geen zwakte, maar verantwoordelijkheid.
Daar ging het hier mis, doordat zij bleef doorgaan en de indruk bleef wekken dat de zorg gewoon doorging.
Persoonlijke noot
Wat mij opvalt is dat deze uitsprak twee verschillende lessen bevat.
Het niet meer overzien van je werk kan iedere professional overkomen. Dan is het je professionele verantwoordelijkheid om hulp te vragen en je zorgen bespreekbaar te maken.
Maar deze uitspraak gaat ook over iets anders. Over het moment waarop de werkelijkheid wordt verhuld. Rapportages worden verzonnen. Zorg wordt gedeclareerd die niet is geleverd. Collega's en de organisatie krijgen geen eerlijk beeld meer van wat er gebeurt. Vanaf dat moment kan niemand meer helpen, omdat niemand meer ziet wat er werkelijk aan de hand is.
Daarom is een professionele cultuur een voorwaarde, waarin twijfels, overbelasting en handelingsverlegenheid besproken worden, voordat ze uitgroeien tot situaties waarin cliënten de dupe worden.
Beroepsethische reflectievraag
Hoe navolgbaar is het handelen binnen jouw team? Kunnen collega's, cliënten en de organisatie volgen wat jullie doen en waarom?
Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.