Alle tuchtzaken

Tucht op Vrijdag · 76

Wat doe je als je merkt dat je je werk niet meer goed kunt dragen?

Beroepscode als naslagwerk (PDF)

Deze week een zaak over iets wat professionals zelden hardop zeggen: ik red het niet meer.

Een jeugdconsulent werkte maandenlang door terwijl het werk niet meer lukte.

Dossiers bleven leeg. Afspraken werden niet nagekomen. Ouders kregen te horen dat hulp werd geregeld. Dat was niet zo. Eén jeugdige werd niet op een wachtlijst geplaatst. Er kwam geen hulp op gang. Het kind werd thuiszitter. Thuis. Zonder hulp. Terwijl die er wel had moeten zijn.

De professional gaf binnen de organisatie niet aan dat het niet meer ging. En was op onderdelen niet eerlijk over wat er wel en niet was gedaan.

Volgens het College handelde de jeugdprofessional in strijd met meerdere artikelen uit de Beroepscode:

Artikel 4 – Vertrouwen in het beroep

Artikel 15 en 16 – Dossiervorming en dossierbeheer

Artikel 21 – Regie en afstemming

Artikel 23 – Professionele verantwoordelijkheid

Een voorwaardelijke schorsing van een half jaar, gekoppeld aan een verplicht supervisietraject gericht op reflectie, transparantie en professioneel handelen.

Er kan een punt komen waarop doorgaan voelt als de enige optie. Terwijl er misschien een andere optie is.

Erkennen dat het niet lukt. Hulp vragen. Een grens aangeven. Het gesprek aangaan. Dat is ook professioneel handelen. Als dat niet gebeurt, schaadt dat het vertrouwen in jeugdprofessionals. Ouders moeten erop kunnen rekenen dat afspraken worden nagekomen en hulp echt start.

Want we vragen dit regelmatig van ouders. Zeg het maar als het thuis niet meer lukt. Vraag hulp. Je hoeft het niet alleen te dragen.

Hoe menselijk is het dan, dat ook professionals dit moeilijk vinden. En hoe belangrijk is het tegelijk, dat jeugdprofessionals het in hun beroep wél doen. Het beroep vraagt van je dat je daarin met elkaar professionele verantwoordelijkheid neemt.

Wat mij bezighoudt: dit was geen onzichtbaar proces. De signalen waren er. Meerdere dossiers niet op orde. Afspraken die niet werden nagekomen. Ouders die wachtten.

Dan ontstaat voor mij een vraag. Wie kijkt er mee? Wie stelt de vraag: red je het nog? Wie vraagt door als het stil blijft?

Iedereen heeft het druk. Iedereen probeert het eigen werk rond te krijgen. En soms lijkt het alsof we elkaar daardoor niet meer goed zien.

Niet omdat niemand het wil. Maar omdat de ruimte er vaak gewoon niet voor is.

Dat is precies waarom reflectie op professionele verantwoordelijkheid geen luxe is. Het is de basis van samenwerken in dit vak.

En dat is precies waarom je iemand nodig hebt die jou kritisch bevraagt. Want een blinde vlek zie je zelf niet.

Wanneer heb jij voor het laatst aan een collega gevraagd: red je het nog?

Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.