Alle tuchtzaken

Tucht op Vrijdag · 82

Mag je een rechterlijke opdracht negeren?

Beroepscode als naslagwerk (PDF)

Een jeugdbeschermer vond een opdracht van het hof niet in het belang van de kinderen. En voerde hem niet uit.

Het hof was niet overtuigd van de noodzaak van de contactontzegging tussen een ouder en vier kinderen. Het contact diende “zo snel mogelijk hersteld te worden”. De GI en de ouders moesten meewerken aan een stapsgewijze opbouw van de omgang.

De jeugdprofessional liet het hof weten dat zij die regeling in het belang van de kinderen niet kon uitvoeren. Zij voerde de opdracht niet uit. Daarover overlegde zij veelvuldig met haar team, de gedragswetenschapper, de manager en een jurist. Met de oudste twee kinderen was gesproken.

Later stelde het hof een omgangsregeling vast. Er kwam videocontact met één kind. Met de andere drie niet.

Het College oordeelde dat zij de opdracht “doelbewust heeft genegeerd” en de latere beschikking “onvoldoende voortvarend” uitvoerde.

Eén artikel wordt herhaald geschonden.

Artikel 4, bevorderen van het vertrouwen in het beroep

Het College citeert het hof. Een ouder die rechtsbescherming zoekt “(moet) erop kunnen vertrouwen dat een (…) gecertificeerde instelling zich houdt aan rechterlijke uitspraken, ook als die instelling het (…) niet eens is”. Door de beschikking naast zich neer te leggen is de ouder “feitelijk rechtsbescherming onthouden”. Dat zij zich uitgebreid liet adviseren, maakt dat niet anders.

Het uitgangspunt van het College is helder. Een jeugdprofessional voert rechterlijke beslissingen uit en volgt rechterlijke opdrachten op. Een beschikking leg je niet naast je neer. Die wijzig je via de rechter.

De voorzitter van het hof vatte het samen. “De GI moet begrijpen dat het niet als enige het belang van de kinderen voor ogen heeft.”

Voorwaardelijke schorsing van één jaar. Te voorkomen door binnen een jaar vijftien supervisiesessies bij een LVSC geregistreerde supervisor te volgen én met goed gevolg af te ronden.

Meewegend: op de zitting stond zij nog steeds achter haar beslissing. Daarmee toont zij volgens het College “(nog steeds) onvoldoende inzicht in het onjuiste en ontoelaatbare” van haar handelen.

Professionele ruimte heeft een grens. Zolang er geen nieuwe beslissing ligt, blijft de bestaande gelden.

Deze uitspraak zegt niet dat je je zorgen moet inslikken. Signaleren. Kinderen horen. Onderbouwen. Tegenspraak organiseren.

Als alles in jou zegt: dit klopt niet, dan heb je iets te doen. Alleen niet wat hier is gebeurd.

Niet uitvoeren verandert de beschikking niet.

Wat er dan van je gevraagd wordt: feiten verzamelen. Je oordeel daarop onderbouwen. En die onderbouwing terugleggen bij de rechter, met een verzoek tot wijziging. Niet als mededeling dat je het er niet mee eens bent, maar als iets waar een rechter mee kan werken.

Ondertussen doe je wat binnen de beschikking wél kan.

Professionele verantwoordelijkheid vraagt soms niet om méér ruimte te nemen, maar om te weten waar jouw ruimte ophoudt.

Wat mij opvalt is de opgelegde supervisie. Bij een thema als professionele ruimte tegenover de rechterlijke macht vraagt zo’n traject wat mij betreft ook om kennis van de jeugdbeschermingspraktijk. Om te reflecteren op je ruimte, moet je weten welke ruimte er is.

Wanneer zoek je binnen een beschikking naar zorgvuldige uitvoering en wanneer ga je, met een toetsbare onderbouwing, terug naar de rechter?

Wil je dit met je team? Stuur deze pagina door naar je leidinggevende.